فولدر عکسامون جلوم بازه و دارم با دقت همشون رو نگاه میکنم. هر کدومش واسم یه دنیا خاطرست.خاطره ای از روزهای قشنگ با تو بودن. باورت میشه که به این زودی داره میشه دو سال؟ عمرمون به همین زودی میگذره و تنها چیزی که می مونه همین خاطره هاست. عکسی رو که تو پاساژ قائم گرفتیم باز میکنم. یادته؟ سمنو به دست و خسته ولو شده بودیم رو یه صندلی توی پاساژ که تو دوربین رو، همونی که به عشق ثبت لحظه هامون گرفتیم رو در آوردی و با همون قیافه های خسته عکسی گرفتیم که هر کس میبینه از شباهت بی حدمون به هم انگشت به دهن می مونه. شباهتی که توی این مدت بیشتر هم شده! توی عکس که سرامون رو چسبوندیم به هم. زوم میکنم رو چشمامون. چشمای هر دومون درشته. چشمای من درشت تر و یکم خمار و تیره تر. ولی فرم هر دو یکیه. فرم نگاه کردنشون. حالتشون. از همه مهمتر، عشقی که توی نگاهمونه و هدفی که بهش نگاه میکنیم. همه شبیهه. زوم میکنم رو لبامون. لبای هر دو مون گوشتی و قلوه ایه. واسه تو قلوه ای تر. واسه من کوچولوتر. ولی هر دو شبیه. هر دو سرخ از شرم بوسه ها. گاهی شک میکنم که  من تو هستم یا تو من! وقتی مثل یه بچه گم میشم توی آغوشت (به قول حرف همیشگیم، توی بغل گنده ات!) حس میکنم همه ی دنیا به احترام این هم آغوشی متوقف شده. وقتی دستام توی دستاته، وقتی آروم و بی صدا نوازشم میکنی و گوش میدم به لالایی نفسهات، دلم میخواد لحظه ها اینقدر کش بیان که هیچ وقتِ هیچ وقت تموم نشه این با تو بودنهای دلچسب...

ما خوشیم حامد... مشکلات ما کم نیست ولی خوشیم. این دلبستگی کوهیه که مشکلات از پا درش نمیارن. معجزه توی دستای به هم گره خورده ی ماست. دستامو رها نکنی که با این دستای در هم میشه دنیا رو دگرگون کرد. ممنونم از بودنت. ممنونم از خوشی های که به قلبم هدیه میدی. از همه ی لحظه هایی که پا به پام میای و خسته نمیشی. از محبت و توجه و عشقت. ممنونم که دنیای من شدی و ممنونم که من برات تمام دنیام! دوستت دارم!